.:: پای چشمه کوثر ::.

برای مادر و پدری که...

آسمان بود و خدا بود و نشان من و تو

اندازه اصلی تصویر

شعر از امیرحسین الفت

نگاه خیس قلم روی دفترم افتاد

كنار حجره، امامی رئوف جان می داد

تمام حجره پر از التهاب بود و سكوت

نوای تشنۀ آب آب بود و سكوت

جواد از سوی باب الجواد می آید

و مادری شده محزون كنار او شاید

نَفَس نَفَس زده در كوچه های بارانی

و همنوا شده با نالۀ خراسانی

خدا نكرده اگر ناگهان زمین می خورد

تمام كوچه پر از گرد وخاكِ طوفانی

نگاه و صورت او سرخ، من نمی دانم

كه جام زهر، و یا دست سنگی ثانی؟

عبا به روی سرش آسمانی از اندوه

و حجره؛ محفلِ روضه، مكانی از اندوه

چه قدر لحظۀ آخر گریزی از تب بود

به فكر مقتل و خَدُّ التریب و زینب بود

دوباره بی تب و تاب حضور دعبل شد

دوباره روضۀ گودال مَحرم دل شد

دلش به خاكِ كف حجره یادی از غم كرد

تمام صحن حسینیه را محرَّم كرد

رئوفِ عشق و محبت، حدیث سلسله را

به نقل از خود جبریل، وقف عالم كرد

دلم نشسته به پای نماز بارانت

تمام شهر دلم را شبیه زمزم كرد

غروبِ چشمِ پُر ابرش، غروب عاشورا

حسین بر كفِ گودال خسته و تنها

به روی پیكر او جایِ تیر و سر نیزه

سلام قاری قرآن، سر تو بر نیزه!؟

آجرک الله یا صاحب الزمان...

شعری که ابیاتش را
با اشک و آه باید خواند

ماذا علی المشتمّ تربةً احمد

ان لا یشتمَّ مدی الزمانِ غوالِیا

سزاوار است کسی که تربت احمد را بویید

در طول روزگار عطری نبوید

اندازه اصلی تصویر

بگو با آن نهان گردیده در زیر جامه های خاک
ناله ها و ندایم را بشنو

بر من مصائب و ناگواری هایی وارد آمد که اگر
آن مصائب به روزها وارد می‌شد شب های تار می‌گردید

من در سایه حمایت محمد بودم
در سایه حمایت او، بیم از ظلم نداشتم

لیکن امروز در برابر ناکسان به ناگزیر خاضع شده
و از ظلم می‌ترسم در حالیکه دافع و حامیِ من لباس من است

پس چون شبانگاه قُمریی بر شاخساران ناله کند
و بگرید، من صبحگاهان می‌گریم

پس سوگ و حزن را بعد از تو مونس خویشتن قرار دهم
و گوهر اشک غم را زیور و گلوبند خود قرار دهم

اشعار از حضرت زهرا سلام الله علیها
برای پدرشان؛ رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم...
به نقل از مفاتیح الجنان ، شیخ عباس قمی

المُؤمنُ يَحتاجُ إلى تَوفيقٍ مِنَ اللَّهِ

مؤمن به توفيق خدا، نياز دارد

خوب است گاهی به این فکر کنیم که ، آیا هرکس که بخواهد می‌تواند برای امام حسین (ع) گریه کند؟ پاسخش مشخص است. خیلی‌ها نمی‌توانند نام ارباب مهربانی را حتی بر زبان بیاورند چه برسد به اینکه برایش اشک بریزند و از این عشق الهی حظ برند.

یادمان باشد لطف خدا شامل حالمان شده اگر می‌توانیم نام ارباب را بر زبان و بر قلب جاری کنیم. یادمان باشد غرق در نعمتیم. و تو چه نعمتی بالاتر از ایمان و ولایت و مَوَدَّت اهل بیت می‌شناسی؟ و تو چه نعمتی بالاتر ازین می‌شناسی که در این دنیا دستت به خوشبوترین و زیباترین عشق عالم رسیده است؟ این نعمت ها توفیقی است از جانب خداوند مهربان .. و باید خدا را شکر کرد. الحمدلله کما هو اهله... خدا را شکر آنچنان که شایسته ی او است...

* حدیث از مولا امام جواد علیه السلام؛ ميزان الحكمة: ج13- ص314- ح 22138
* سایز اصلی تصویر